ออกแบบแทบตาย ตกม้าตายตอนเสื้อโปโล

เก็บตกจากที่ไปสอน Corporate Identity ให้น้องๆ ม.กรุงเทพ ที่พึ่งจบไป พึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องที่สนใจอยู่เรื่องนึง ยอมรับว่าน้องๆสมัยนี้ออกแบบกันเก่งมาก ทั้ง Logo Key Visual ลวดลายต่างๆ Mock-up Packaging หรือทำ Poster โฆษณาก็สวยมาก

แต่มีอย่างนึงที่เกือบทุกคนทำแล้วตกม้าตายคือ “ลายเสื้อโปโล” คำว่า Corporate Identity

อธิบายง่ายๆคือการออกแบบอัตลักษณ์องค์กร ให้มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเพื่อให้องค์กรจดจำได้ง่าย หลายคนเลยออกแบบโดยเอา Key Visual ของแบรนด์ไปใส่ตรงๆเลย เช่นลายเส้นโค้งๆสีขาวน้ำเงินฟ้า ก็จะนำไปใส่ทั้งบนนามบัตร ซองจดหมาย ถุงกระดาษ ป้ายโฆษณา ไม่เว้นแม้กระทั่งใส่บนเสื้อโปโล

บางคนกำหนดสีหลักของแบรนด์ให้มี 3 สี ก็นำสีทั้งหมดไปใส่บนเสื้อ เช่น ตัวเสื้อสีนึง คอเสื้อสีนึง แขนเสื้อสีนึง เพื่อคงความเป็น Brand Identity

ตามหลักการแล้วมันก็ไม่ผิด เพราะเป็นการเอา Key Visual ของแบรนด์หรือสีแบรนด์ไปใส่เพื่อสร้างการจดจำ แต่พอเป็นเสื้อโปโลแล้ว เมื่อผลิตออกมาจริง “คนจะกล้าใส่ไหม?” มันก็อีกเรื่องนึง

ขอถามเพื่อนๆทุกคนว่าเคยไหม? ที่บริษัทมีเสื้อโปโลแล้วบังคับให้พนักงานใส่ แต่เราไม่กล้าใส่ ใส่แล้วอาย ไม่กล้าขึ้นรถไฟฟ้า ไม่กล้าใส่เดินในที่สาธารณะ บางทีใส่เฉพาะตอนจัดงานในพื้นที่เท่านั้น ไปข้างนอกเราก็รีบถอด

เหตุผลหลักๆคือ มันสะท้อนแบรนด์องค์กร แต่….. “มันไม่สวย” “ใส่แล้วเขิน” เลยไม่กล้าใส่ไปข้างนอก

อยากฝากถึงน้องๆนักออกแบบ รวมถึงองค์กรหรือผู้ประกอบการทุกคนว่า การออกแบบเสื้อโปโลองค์กร ไม่ใช่แค่ว่าออกแบบให้มันดูเป็นแบรนด์หรือเอาลาย Graphic ของแบรนด์มาใส่เท่านั้น ต้องออกแบบโดยมีความคิดอยู่ในหัวว่า

“Design ยังไงก็ได้ให้เราอยากใส่” และต้องนึกถึงด้วยว่า….. ถ้าเป็นพนักงานของเรา ถ้าออกแบบเสื้อลายนี้มา “จะกล้าใส่ไหม?